Als ik terugdenk aan mijn eigen fertiliteitstrajecten, dan denk ik niet als eerste aan de ziekenhuisafspraken, onderzoeken of behandelingen.
Wat me het meest is bijgebleven, is het wachten.
Wachten op een afspraak. Wachten op een telefoontje. Wachten op uitslagen. Wachten op die ene test die misschien alles zou veranderen.
Steeds dacht ik: als ik dit eenmaal weet, dan komt er rust. Maar vaak kwam er daarna gewoon weer een volgende stap. En opnieuw een periode van wachten.
Wat ik toen zo moeilijk vond, was dat de wereld om mij heen gewoon doorging. Ik stond op, ging naar mijn werk, deed boodschappen en sprak af met mensen. Van buiten leek alles normaal.
Van binnen was dat anders.
Daar waren de hoop, het verlangen, de onzekerheid en soms ook het verdriet. Soms allemaal op één dag.
Eén telefoontje kon mijn hele dag bepalen. Een week wachten kon voelen als een maand. En soms leek het alsof mijn leven even stilstond, terwijl iedereen om mij heen verder ging.
Pas later besefte ik hoeveel energie wachten eigenlijk kost.
Niet alleen lichamelijk, maar vooral emotioneel.
Want wachten gaat niet alleen over tijd. Wachten gaat over leven met onzekerheid. Over niet weten welke kant het op gaat. Over hopen zonder garanties. En over telkens opnieuw vertrouwen proberen te vinden wanneer je eigenlijk vooral antwoorden wilt.
Misschien herken jij daar iets van.
Misschien leef jij op dit moment ook van afspraak naar afspraak. Van uitslag naar uitslag. Van hoop naar teleurstelling en weer terug.
Dan wil ik je graag meegeven dat je niet hoeft te wachten tot er duidelijkheid is om aandacht te mogen vragen voor wat er in jou leeft.
Ook tijdens het wachten gebeurt er van alles.
Ook dan verdient jouw verhaal aandacht.
Ook dan mag er ruimte zijn voor alles wat je voelt.
Je hoeft deze periode niet alleen te dragen.
Liefs Sonja 🤎